
Lucas van der Linden
7 oktober 2024
Home » Onderwerpen » Hoera! Na 1,5 jaar weer wedstrijden lopen
Ondertussen alweer een tijdje niets meer van mij laten horen, dus tijd voor een nieuwe update. Zoals veel van jullie weten ben ik anderhalf jaar geleden (februari 2023) gediagnosticeerd met colitis ulcerosa, een chronische ontsteking van de dikke darm. Sindsdien heeft mijn leven een totaal andere wending gekregen. Zo heeft het een tijdje geduurd voordat ik weer kon werken, studeren en hardlopen. Tijdens het herstel veel ups en downs gehad. Zo heb ik afgelopen maand mei het besluit genomen om te stoppen met de opleiding fysiotherapie, omdat ik hier de motivatie voor verloor. Ik wilde mezelf nog meer gaan verdiepen in de hardloopwereld. Daarom werk ik nu vaker bij Run2Day Breda en ben actiever met mijn eigen “bedrijf” Guide2Run bezig. Maar goed, ik ben hier om over het hardlopen te praten, in het bijzonder over mijn progressie van kleine rustige loopjes naar het lopen van wedstrijden…
Begin van de zomer was het de periode dat de meeste drama voor mij achter de rug was. Kortom, het leek weer wat beter te gaan. Na lang getwijfeld te hebben, had ik het besluit genomen om mijn gezicht weer eens op de baantrainingen te laten zien. Het doen van deze trainingen wilde ik puur voor de gezelligheid doen, dus liep ik deze samen met Rosa en Matthijs (collega’s van het werk) mee. Al snel begon ik naast alle gezelligheid mijn drive weer terug te vinden en begon ook naast de baantrainingen fanatieker en meer te trainen.
Zo liep ik mijn eerste intervallen op een tempo van 4:00/km, wat voor mij op dat moment al enorm inspannend was. Trainen deed ik nog maar 3 keer per week, bestaande uit een kort rustig rondje op de maandagen, een baantraining op de dinsdagen en een duurloopje op de zondagen, in totaal een volume van nauwelijks 30 km per week.
Wat belangrijk is om te weten is om je als hardloper niet al teveel met anderen bezig te houden, maar vooral met jezelf. Dit speelde voor mij een cruciale rol in het werken aan mijn comeback. De ene week voelde goed en de andere week was wat minder, het was en is nu nog steeds geven en nemen om te zoeken naar de “optimale balans” en daarmee het hebben van een vaste structuur.
Op deze manier ben ik beetje bij beetje meer gaan trainen, zonder al teveel terugval op de wat mindere dagen. Zo gingen de tempo’s op de baan steeds harder en werden de trainingen steeds langer. Van 4:00/km liep ik al snel weer tempo’s van 3:30/km en de weekkilometers stegen van 30 naar 50 km. Sinds twee weken geleden heb ik de aansluiting bij de Mila groep van het RTC in Oosterhout weer gevonden.
Het plan was om als eerste wedstrijd de Singelloop in Breda te lopen, maar drie weken daarvoor een berichtje van mijn trainer van Spiridon gekregen of ik misschien interesse had om de clubkampioenschappen in Rijen mee te pakken als test voor de Singelloop. Dat leek mij een prima idee, dus schreef ik me in…
Zaterdag 28 september was het dan zover, ik stond voor het eerst sinds 1,5 jaar geleden aan de start voor een 3000m baanwedstrijd. Ik had mezelf voorgenomen om er zonder verwachtingen in te gaan en de focus te leggen op “gewoon lekker racen” en niet al teveel met de tijd bezig te zijn. Hiervoor moest ik het innerlijke stemmetje in mijn hoofd die wilde presteren de baas zijn, wat mentaal gezien niet altijd even makkelijk was.
Vlak voor de wedstrijd was er een lichte spanning en was het een kwestie van afwachten hoe mijn darmen op de race zouden reageren. Na het startschot haakte ik bij Dirk (clubgenoot) aan. Samen met Mohamed vormden we een treintje van drie en het tempo voelde comfortabel, tot de 800m. Na deze twee ronden trad de vermoeidheid in mijn benen toe en kreeg ik het zwaar. Vanaf dat moment was het op mentale krachten in het treintje blijven lopen, wat tot de een na laatste ronde goed ging. Met nog twee rondes te gaan viel ons treintje uit elkaar en was het zelf knokken. Ik kwam in een tijd van 9:28 over de finishlijn en had de race vrij steady gelopen op een strak 3:10/km tempo.
Deze wedstrijd vond ik niet tegenvallen, maar ik was er ook niet helemaal tevreden mee, qua tijd en vorm dan. Wel was ik aangenaam verrast dat ik tijdens de wedstrijd geen enkel moment buikklachten had. Dit gaf vertrouwen naar de Singelloop die ik de week erop liep.
Na nog een weekje lekker doortrainen was het dan zover, de wedstrijd waar ik heel de zomer voor getraind had, de Singelloop van Breda. Om wat makkelijker in te stappen had ik voor de 5 km gekozen, een afstand die ik in het verleden al vaak gelopen had.
Mijn intentie was eigenlijk weer precies hetzelfde als bij de clubkampioenschappen, gewoon lekker racen en niet al teveel op de tijd letten. Maar ook nu weer had ik dat innerlijke stemmetje in mijn hoofd die wilde presteren en lagen mijn “stiekeme” verwachtingen op een tijd van 16:20, wat ik zelf al een beetje had ingecalculeerd op basis van de 3000m tijd van vorige week.
De spanning voor de wedstrijd zelf was ditmaal een stuk hoger dan bij de clubkampioenschappen, wat hoogstwaarschijnlijk te maken had met de enorme opkomst (in totaal 23.000 deelnemers). Dit gaf mij veel prikkels, wat ik al lang niet meer gewend was. Tijdens het inlopen wat last van lichte buikklachten, waardoor ik nog meer op mezelf probeerde te focussen en mij zo min mogelijk bezig te houden met de omgeving. Wonderbaarlijk genoeg werkte dit en ging de stress weer liggen.
Vreemd genoeg had ik aan de start een stuk minder zenuwen dan bij het inlopen. Ondanks dat het halve startvak als een bezetene startte, liep ik na het startschot lekker mijn eigen tempo. Ook deze wedstrijd liep Dirk weer mee. Na de start hadden we elkaar al snel gevonden en werkten ons gedurende de race langzaam naar voren toe. We begonnen op een comfortabel tempo tussen de 3:10 en 3:15/km. Om de beurt wisselden we elkaar van kop af en haalden veel lopers in die na de snelle start terugzakten.
In tegenstelling tot de 3000m van vorige week, bleef het comfortabele gevoel op deze 5 km wat langer aanhouden. Toen we de 3 km gepasseerd waren, begon ik mijn benen wat meer te voelen en de ontspannen ademhaling langzaam te verliezen. Vanaf kilometer 3,5 zat ik er doorheen en moest ik de race uitlopen op mijn “mentale brandstof”. Na 4 km zag ik dat Dirk de versnelling inzette, maar was niet meer in staat om aan te haken. Mijn zichtveld werd wazig en had moeite om niet op mijn horloge te kijken hoe ver ik nog moest. De laatste halve kilometer zette ik alles op het spel om al mijn energie die ik nog over had tot aan de finish eruit te persen. Aangekomen bij de finish klokte ik een tijd van 16:10.
Deze race heb ik boven verwachting gelopen. Zelf had ik van tevoren nooit verwacht dat een tijd van 16:10 er al in zou zitten op een 5 km. Ter vergelijking: dit is nog maar 25 seconden boven mijn PR. Deze tijd heb ik vooral te danken aan Dirk die mij tijdens de wedstrijd mentaal flink heeft meegetrokken. Kortom, de sub-16 is alweer in zicht en ben al een heel eind op de goede weg terug. Dit smaakt naar meer!
Nog belangrijker dan de vorm is dat ik tijdens twee wedstrijden in korte tijd achter elkaar geen last heb gehad van buikklachten. Dit geeft mij veel hoop en vooral motivatie om het hardlopen verder op te bouwen en weer meer wedstrijden te gaan lopen. Daarom zijn de plannen voor nu om komend cross seizoen weer crossen te gaan lopen. Welke crossen dat gaan worden, moet ik nog even gaan uitzoeken. Zolang de buikklachten minder worden en mijn darmen mee blijven werken, heb ik er alle vertrouwen in dat er nog een hele hoop mooie wedstrijden voor mij aan gaan komen. Ik houd jullie op de hoogte!
Heb je na aanleiding van dit blog nog vragen aan mij of over andere (hardloop)onderwerpen? Stel deze dan gerust hier beneden in de comments of neem contact met mij op.